rodolfo valentino spotyka nataszę rambovą

kobiety wyraziste jak obrazy stają się metaliczne
w naszyjnikach z zamkiem na karku i ruchach
w rozpuszczeniu włosów przypominają głaskanie
nie mówią  otwierają usta które mówią: nie mówię.
nie mówię ani słowa i jest głucho czarno biało
nadzwyczaj elegancko trzymają słowa
w filiżankach do espresso i przekazują tym
którzy  pragną   the silent era
nie przyzwyczają się do posiadania
słabe części ramiona i uda łatwo znikną
wszystkie naczynia wołają o napełnienie
ich bóg  zamknięty w prawej komorze
wywołuje mężczyznę z podczerwieni
wirtuoza wzruszeń  bezdźwięcznych oklasków
przecina żebrowania i  ugniata serce
aż przypomina chrabąszcza. potrafią
odczytać pismo najbardziej kłujące
stopami. wypożyczają imiona a kiedy
oddają mają ukruszone nosy jak greccy
bogowie. kobiety wyraziste od wieków
kolekcjonują pożegnania  posypują talkiem
nogi żeby dalej pozostać w realnym
rozkładają ciała na części  składają
w małżowinach gdzie jest trochę chłodniej
ktoś je przepowiedział i głos je zapomniał