wejścia w kadr

Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu,
Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi,
Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi,
Omijam koralowe ostrowy burzanu.
[...]
                     A. Mickiewicz, Stepy akermańskie


[...]Żebym ja się uzielił,
Przekwiecił do rdzenia kości
I już się nie oddzielił[...]
                 J. Tuwim, Trawa
[...]

czytaj dalej

na zasypianie z właściwym wspomnieniem

wiersz o zatrzymanym sercu. niektórzy go nie napiszą, bo się nie dotknęli

kliniczny stan: zdejmowanie maski

tak sobie myślę, że choć stylizacja bywa osią centralną aktu tworzenia i sprzyja progresywnym, a nawet wdzięcznym dla autora zmianom elastyki w widzeniu, to warto się chyba określić w tożsamości. mówić jako 'ja' i odbierać zwrotne reakcje jako 'ja', w cichym i tłumnym patrzeniu w tle nie wyczekiwać aplauzu,  albo lepiej spodziewać się tego, co zawsze może wystąpić: oplucia, wzruszenia ramion, a chyba najczęściej - minięcia się w sednie. nagość, jaka by nie była, jest odwagą i konsekwencją emocjonalnych ekshibicjonistów, poetów.

toast za pogrzebanych i spektakularne ożywienia

podróż w ludzi w zamian za pogrzebanych poetów dobiega już końca, zrobiłam notatki z szerokiego materiału badawczego i mam się nie gorzej, niż dawniej. piję za powrót do żywych za sprawą zabijanych kolejno mrzonek. i za słowo, które nas trzyma w szachu, podobnie jak przykładana do ust butelka z uśmierzeniem dla głodnego ducha. teraz mogę znowu w was wierzyć, mieć wam cokolwiek do powiedzenia, pozwalać na czytanie z ciszy międzywersowej i czytać na głos, co mówicie o bagnie lub biegu przez łąkę pełną statystów. zatrzymać się, wiedzieć, czuć jak jesień się zbliża, jest, albo zawsze tu była. salutuję za rynsztok, w którym trzeba być, żyć, transferować go na oddech, a wtedy wiersze są najszczerszym proscenium wkurwu i słabości.

przejście

.