Zanim przejdę na zawietrzną,

chcę się odważyć. Tamto pytanie, ze słynnego wiersza: czy się odważysz? mam już za sobą, ale nadal pozostaje żywe. Bo ono żywe pozostanie zawsze i zawsze wymagać będzie, żeby chować chmury do kieszeni, chować do kieszonek uczucia, i żeby je wyjmować w najgłupszych miejscach, w gronie dużych, opalonych wieśniaków, rezolutnych gospodyń, do wtóru ich śmiechu.

A potem trzeba jeszcze wrócić, choć powrotu nie widać, choć może nie uda się wrócić. Długie sekundy nad chmurami i długie sekundy w chmurach. I potem czas lądować, jak gdyby nigdy nic.