kto chciałby dom z niebieskim dachem,

myśli sobie pepik do wtóru z aniołem,
diabłem, wszystkimi łajdusami tiutiurlistanu.
kto chciałby zabiegać o ogród jesienią, łaszczyć
na wgląd w głąb domu. przez sień, kto zechciałby

iść za promieniem, patrzeć jak kurz podnosi się
i opada na oparcia, sprzęty. gotuje się krew
w żyłach, jak długo, myśli pepik i jaką cenę
przyjdzie zapłacić i komu? stać mnie,

woła diabeł, zaoszczędzę - anioł jest pewien,
a łajdus mruga ze szczoteczki do zębów i bezgłośnie
układa usta w słowa: tmutarakań, tmutarakań

przyjacielu, wiatr ułożył ci ścieżkę, wiatr ci ją
rozwieje. kontur żagla zawiózł cię w kontur świata,
żagiel w świat, a co ponadto i tak jest z wiatru