stany graniczne: światłocień w dwubiegu i trzeci głos

jak przesądziłam, nikt się nie podjął gwałtu nawet na pustym pieszym przęśle między narodem skategoryzowanym, a chaosem. tylko woda nocą uderza inaczej o pale, tymczasem dysonansowy krok miaruje słyszalność. czyli jestem. nosząc się z cieniem na zmianę ma się tylko jedną opcję równoważni - w punkcie zwrotnym zawiera się środek ciężkości. głos w tle nie symbolizuje boskiej opatrzności, ale instynkt eremity.
komunikat pogodowy: goerlitz się zaludnia.

porzuć mnie,

świecie. co mnie niosło aż dotąd, trudno nazwać i nie jest wskazane do dalszego użytku. a jednak składanie się do snu, do chłodu, do notacji to jak bycie pogodzonym: pozwól, niech na mnie opada pył wulkaniczny, fluidy tych wszystkich, którzy dali mi dotyk. i pożegnalny strzał w sedno.

nie pozwolić

na deptanie potencjalności, pozostawanie w miejscu, sobie nade wszystko, ani na odbieranie pewności w zmęczonym duchu, który jest przecież i oddycha równocześnie z nami. w przygotowaniach do życia powinni nauczać miłości własnej, jako jedynego wsparcia na ciężką przyszłość.

wejścia w kadr

Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu,
Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi,
Śród fali łąk szumiących, śród kwiatów powodzi,
Omijam koralowe ostrowy burzanu.
[...]
                     A. Mickiewicz, Stepy akermańskie


[...]Żebym ja się uzielił,
Przekwiecił do rdzenia kości
I już się nie oddzielił[...]
                 J. Tuwim, Trawa
[...]

czytaj dalej

na zasypianie z właściwym wspomnieniem

wiersz o zatrzymanym sercu. niektórzy go nie napiszą, bo się nie dotknęli